{"id":161116,"date":"2022-09-15T11:39:00","date_gmt":"2022-09-15T06:09:00","guid":{"rendered":""},"modified":"2026-07-29T13:53:40","modified_gmt":"2026-07-29T08:23:40","slug":"nl-the-life-and-teaching-of-sri-ramana-maharshi-pt-2-his-love-of-animals","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mypalmleaf.com\/nl\/nl-the-life-and-teaching-of-sri-ramana-maharshi-pt-2-his-love-of-animals\/","title":{"rendered":"Het leven en de leer van Sri Ramana Maharshi Deel 2: Zijn liefde voor dieren"},"content":{"rendered":"\n

Het leven en de leer van Sri Ramana Maharshi Deel 2: Zijn liefde voor dieren<\/strong><\/h1>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Het leven van oprechte spirituele meesters staat zelf als een les. Een leven dat in transparantie aan de waarheid van het zijn wordt geleefd, is een uitdrukking van genade. Zo kunnen de handelingen, interacties, communicaties enzovoort van grote leraren als Bhagavan Sri Ramana Maharshi ons inspireren en leiden.<\/p>\n\n\n\n

Bhagavan Sri Ramana behandelde alle wezens als gelijken en wees voortdurend, zachtmoedig op de tegenstrijdigheden in het gedrag van zijn leerlingen. Zo liet hij hen telkens wanneer zijn leerlingen dieren als minder dan mensen behandelden, door daden of zachte woorden zien dat hun gedrag niet overeenkwam met hun aspiraties.<\/p>\n\n\n\n

Bhagavan Ramana stond bekend als een groot liefhebber van al het leven.<\/p>\n\n\n\n

Hij hield van mensen. Hij leerde en deelde zijn boodschap van zelfonderzoek tot aan het moment van zijn dood. Ook stond hij erop dat iedereen die naar de ashram kwam, zou worden gevoed. Hij wachtte bijvoorbeeld altijd tot iedereen had gegeten voordat hij zelf zijn eten nam.<\/p>\n\n\n\n

Misschien net zoveel of nog meer hield hij van dieren.<\/p>\n\n\n\n

Er zijn talloze verhalen over Bhagavan Sri Ramana Maharshi’s liefde voor het dierenrijk. Er bestaat zelfs een boek genaamd ‘Bhagavan Ramana: De Vriend van Alle Schepping’. Dit boek gaat uitsluitend over Sri Ramana’s relatie met dieren.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Apen en mango’s<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Suri Nagamma schrijft in een van haar brieven over hoe de apen alleen nemen wat ze nodig hebben.<\/p>\n\n\n\n

“Deze ochtend om 10 uur brachten Dr. Ananthanaryana Rao en zijn vrouw Ramabai goede mango’s uit hun tuin en terwijl ze die aan Bhagavan gaven, zeiden ze: ‘De apen nemen alle mango’s mee. Dus hebben we ze snel geplukt en hierheen gebracht.’ Bhagavan zei glimlachend: ‘O, is dat zo? Dus de apen gaan daar ook naartoe.’ Toen hij alle anderen die er waren aankeek, zei hij: ‘Ja, apen nemen de vruchten \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n, terwijl mensen ze allemaal in \u00e9\u00e9n keer meenemen. Als je vraagt waarom, zeggen ze dat het hun recht is. Als wat apen doen kleine diefstal is, dan is wat mensen doen regelrechte plundering. Zonder dat te beseffen, jagen ze de apen weg.'”<\/p>\n\n\n\n

Fragment ontleend aan greatmasters.info<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

De apen van Arunachala<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Sri Ramana’s innige omgang met de apenstammen op en rondom Arunachala strekte zich uit van de vroege dagen van zijn aankomst in Tiruvannamalai tot de laatste dagen van zijn lichamelijke bestaan. Hij was hun vriend, beschermer, scheidsrechter, gids en welwillende weldoener.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Geliefde Nondi<\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Er leefden apenstammen op de berg Arunachala. \u00c9\u00e9n verhaal verhaalt hoe Sri Ramana een kreupel babyaapje redde dat uit zijn stam was verbannen. Hij verpleegde de aap totdat die volledig hersteld was, en later keerde hij terug naar zijn stam en werd de leider.<\/p>\n\n\n\n

Er was een jonge aap in de groep die veelbelovend begon te worden en populariteit won binnen de stam. De leider van de groep werd afgunstig en was zeer ontstemd. Uit jaloezie viel hij de jonge aap aan en liet hem van een hoge boom vallen. Door de val liep hij een ernstige beenwond op. De leider en de andere apen lieten hem aan zijn lot over bij de Virupaksha Grot. Nauwelijks bij bewustzijn strompelde de aap uiteindelijk de Virupaksha Grot binnen.<\/p>\n\n\n\n

De medelevende Bhagavan verbond zijn been en verpleegde hem tot hij hersteld was. In de loop van de tijd genazen de verwondingen, maar hij bleef permanent kreupel. Bhagavan noemde hem Nondip paiyan, de kleine Hinkelaar. Hij werd Nondi als koosnaampje genoemd omdat hij moest hinken bij het lopen of rennen.<\/p>\n\n\n\n

Hij volgde Bhagavan overal waar Hij naartoe ging, hinkend achter Hem aan. Zelfs als Bhagavan hem zei Hem niet te volgen, volgde hij met grote inspanning toch mee. Hij ontwikkelde een gehechtheid aan Bhagavan en was Hem toegewijd, opziend naar Hem als zijn Meester. Onder Bhagavan’s liefdevolle zorg verbeterde Nondi’s been en herkreeg hij zijn kracht.<\/p>\n\n\n\n

Vijf dagen later kwamen de apen van Nondi’s voormalige stam naar de Virupaksha Grot. De ashramleden zagen hen komen en waren bang dat ze Bhagavan pijn zouden doen. Bhagavan verzekerde hen dat er niets zou gebeuren. De apen zouden niemand in de Virupaksha Grot kwaad doen.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Nondi herenigd met zijn apenstam<\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Zodra Nondi zijn stamgenoten zag, klom hij op Bhagavan’s schoot. Een van de stamleden kwam dichterbij en keek naar Nondi’s verbonden been; Bhagavan vertelde de aap dat Hij medicijn had aangebracht en het verbonden had om het gewonde been te genezen. De apen betreurden het dat ze Nondi zo erg hadden verwond. Ze gromden vriendelijk en een van hen kwam dichterbij en trok aan Nondi om hem te vragen zich bij de stam te voegen. Maar Nondi wilde Bhagavan niet verlaten. Hij keek Bhagavan aan.<\/p>\n\n\n\n

Bhagavan zei tegen Nondi: ‘Jouw stam is gekomen om jou terug te halen. Ga mee als een brave jongen. Vergeet ons niet als je een Koning wordt.’ Zo zeggende klopte Bhagavan Nondi op zijn hoofd en stuurde hem terug naar zijn familieleden.<\/p>\n\n\n\n

Nondi bleef Bhagavan bezoeken, ook nadat Bhagavan en anderen naar Skandasramam waren verhuisd. Hij kwam dan met zijn stam en verbleef enige tijd bij Bhagavan. Toen Azhagammal Nondi eens eten gaf op een apart bord, weigerde hij te eten en gaf er de voorkeur aan samen met Bhagavan van Zijn bord te eten, door zelf uit het bord te nemen!<\/p>\n\n\n\n

Verhaal ingekort uit greatmaster.info<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

“Jezelf corrigeren is de hele wereld corrigeren. De zon is simpelweg helder. Het corrigeert niemand. Omdat het schijnt, is de hele wereld vol licht. Jezelf transformeren is een middel om licht aan de hele wereld te geven.”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

– Bhagavan Sri Ramana Maharshi<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Ramana en de koe Lakshmi<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Een van de meest ontroerende verhalen gaat over koe Lakshmi. Zij werd als donatie naar Ramana’s ashram gebracht. Aanvankelijk weigerde Ramana het aanbod, omdat de ashram destijds niet in staat was een koe te onderhouden.<\/p>\n\n\n\n

Na deze eerste ontmoeting ontsnapte koe Lakshmi echter regelmatig bij haar eigenaar. Ze liep door het plaatselijke stadje terug naar de ashram, alleen om Ramana te bezoeken.<\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk ontwikkelde zich een diepe liefde tussen Ramana en koe Lakshmi. Als ze van streek was, kwam ze naar hem toe, letterlijk huilend op zijn schouder, en hij troostte haar.<\/p>\n\n\n\n

Bhagavan zei: “Al als kalf van slechts enkele dagen oud gedroeg Lakshmi zich op een buitengewone manier. Ze zou dagelijks naar me toe komen en haar hoofd aan mijn voeten leggen. Op de dag dat de fundering voor de goshala (koeienstal) werd gelegd, was ze zo uitgelaten en ze kwam en nam me mee voor de ceremonie. Eveneens op de dag van de grahapravesam kwam ze precies op de bestemde tijd rechtstreeks naar mij toe en nam ze me mee. Op zoveel manieren en bij zoveel gelegenheden gedroeg ze zich op een zo verstandige en uitermate intelligente wijze, dat men haar niet anders dan een buitengewone koe kan beschouwen. Wat moeten we hierover zeggen?”<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Een verhaal over koe Lakshmi en Sri Ramana<\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Koe Lakshmi betrad haastig de zaal met benen, lichaam en staart vol modder, bloed dat uit haar neus droop en een halfafgesneden touw om haar nek. Ze liep rechtstreeks naar de bank waar Bhagavan zat.<\/p>\n\n\n\n

De bedienden begonnen met enige afkeer te zeggen dat ze met modder op haar lichaam was binnengekomen. Bhagavan zei echter liefdevol: “Laat haar komen. Laat haar komen. Wat maakt het uit hoe ze komt?”<\/p>\n\n\n\n

De koe aanspreekend zei hij: “Kom, lieve. Kom dichterbij.” Zo zeggende bewoog hij zijn hand lichtjes over haar lichaam, klopte haar op de nek en keek naar haar gezicht en zei: “Wat is dit? Er druppelt bloed!” Een van de bedienden zei: “Onlangs hebben ze een touw door haar neus getrokken.”<\/p>\n\n\n\n

“Oho! Is dat de reden? Daarom is ze hier naartoe gekomen om bij mij te klagen. Is dat niet erg pijnlijk voor haar? Niet in staat de pijn te verdragen, is ze hierheen gelopen om bij mij te klagen zonder zelfs haar lichaam te wassen. Wat moet ik doen? Geef haar wat iddli (rijstkoekje) of iets,” zei Bhagavan, waarbij hij grote bezorgdheid voor haar welzijn toonde.<\/p>\n\n\n\n

De bedienden gaven haar wat bananen en slaagden er zo in haar naar buiten te sturen. Ik ging naar de keuken, haalde wat iddlies en gaf ze aan haar. Ze was tevreden en ging terug naar haar gebruikelijke plek.<\/p>\n\n\n\n

Bhagavan Ramana’s medelevende wijsheid<\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Nadat wij allen naar de zaal waren teruggekeerd en gingen zitten, merkte Bhagavan op, terwijl hij de bedienden aankeek: “Komen jullie niet allemaal naar mij toe om jullie problemen te vertellen? Zij heeft hetzelfde gedaan. Waarom bent u dan ge\u00ebrgerd dat ze hier met modder op haar lichaam is gekomen? Als wij problemen hebben, denken we dan na of onze kleren in orde zijn of ons haar netjes gekamd?”<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Verhaal ingekort uit greatmaster.info<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n